( 1 ) در اين هنگام ، گروهى از انصار ، پيش از آنكه حضرت از منبر فرود آيد ، به استقبال او رفتند و همه عرض كردند : يا رسول اللَّه ! خدا ما را فداى تو گرداناد و پدر و مادر و جان ما به فداى تو باد ! كيست كه پس از تو تاب اين سختيها و دشواريها را داشته باشد ؟ ! و زندگى پس از امروز ( و بدون تو ) چگونه ( براى ما ) گوارا باشد ؟ ! رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : من با پروردگارم در بارهء امتم سخن گفتم ، و او به من فرمود : درب توبه تا زمانى كه در صور دميده شود ( براى امّت تو ) گشوده خواهد ماند « 1 » . ( 2 ) سپس رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به ما رو كرد و فرمود : براستى كه اگر كسى يك سال پيش از

--> ( 1 ) ظاهرا اين از اختصاصات امّت اسلامى است كه تا لحظهء دميدن در صور اجازهء توبه و بازگشت به آنان كرامت شده است و در امتهاى پيشين چنين نبوده است ، و اگر كسى در حال احتضار پرده‌هاى ناديدنى را مىديد و بعد سلامت خود را باز مىيافت ديگر توبهء او پذيرفته نمىشد چرا كه ارزش فرمانبردارى در اطاعت بيچون و چراست و ناديده بايد خريدار بود ، ولى حضرت حق به بركت وجود ذيجود رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم امّت اسلامى را به اين نعمت سرافراز فرمود و آنان را از امتهاى پيشين مستثنى كرد .